Vrijwilliger Thomas (41)

BOUWT MEE AAN EEN BETERE WERELD

Maatschappelijk werker Thomas is dromer, denker én doener van beroep. Intussen engageert hij zich al 16 jaar in de strijd tegen kansarmoede, zowel vrijwillig als professioneel. Dat het eerder je handen dan woorden zijn die je aan het echte werk moet vuil maken, glimlacht hij. En dat je zo het snelst werk maakt van de toekomst.
Hij doet dat voor en samen met jongeren die met armoede te maken hebben. Onder het motto ‘practice what you preach’ schoolde hij zich bij om hen op de werkvloer beter te kunnen bijstaan. Vanuit dat engagement richtte hij veertien jaar geleden ook Betonne Jeugd op, geflankeerd door twee vrienden.

“Als vrijwilliger in Antwerpen kwam ik vaak in contact met jongeren met armoede-ervaring. Hun buurthuis moest ineens dicht, omdat er zogezegd geen kansarmoede meer bestond op het Zuid. Het gemiddelde inkomen was boven een bepaald niveau gestegen door de nieuwe stadsontwikkeling van het Zuid. Onvoorstelbaar. We hadden geen idee waaraan we begonnen, maar namen het heft in eigen handen.” Het is te gemakkelijk om te oordelen en het op individuele verantwoordelijkheden te schuiven, meent Thomas.

Armoede kan je niet alleen oplossen. Als je ziek wordt en je hebt geen sterk netwerk, dan kom je in de problemen. Veel jonge gasten missen een aantal sociale basics om overeind te blijven op de arbeidsmarkt.

Ze hebben geen vervoer, geen warm nest. De werk-woon-gezinssituaties waarin zij moeten overleven zijn onvoorstelbaar. En dan zeggen wij in alle luxe dat ze maar harder moeten werken. Wat we collectief doen is zoveel belangrijker.”

“Welzijnszorg heeft ons twee jaar financiële ondersteuning geboden. Onze jongeren mochten ook vaak hun verhaal vertellen tijdens hun vormingen. We aten elke vrijdag samen en organiseerden eennachtweekendjes weg met de gasten. We reden met een paar camionetten naar een boer of gingen kamperen. De sociale cohesie is enorm, eens je hen uit die betonnen jungle weghaalt. Er komen dan heel andere verhalen naar boven. Het onderweg zijn schept ruimte.”

De jongeren van Betonne Jeugd maakten hun droom waar en kochten een oude bus met een deel van de subsidies. Samen met Thomas bouwden ze hem om. “Je krijgt die gasten zogezegd nooit in gang … Op twee maand tijd was de reisbus volledig ontmanteld en omgebouwd”, pronkt hij. “Eenmaal af zijn we ermee naar Brussel, Gent, Doel, de Ardennen, Tsjechië en Berlijn gereden. De voldoening op hun smikkels, daar doe je het voor. Een van hen wil nu zelf zijn busrijbewijs halen. Het is een lange weg, maar hij leidt ergens naartoe. Zoveel is zeker.” De burn-out waar Thomas vele ondoorgrondelijke subsidiewegen later mee kampte, maakte hem alleen maar empathischer. 

Het chemische proces van een burn-out heeft veel weg van wat mensen met armoede-ervaring meemaken. Chronische stress, constante spanning, stigma’s, schaamte… En alles behalve de macht om in te grijpen of iets te veranderen aan de situatie. 

Vandaag is hij halftijds aan de slag bij Samenlevingsopbouw provincie Antwerpen als opbouwwerker energie en armoede en halftijds als wooncoach bij CAW De Kempen. Met één been in het praktische en met een ander been in het beleidsbeïnvloedende werk. Onlangs schoolde hij zich bij tot residentieel elektrisch installateur. Hij droomt van een eigen coöperatief bouwproject. “Ze noemen mij een idealist. Maar voor mij draait het nog altijd om de mensen, niet om systeempjes die we in gang willen houden. De tussenschotten tussen zorg, armoede, wonen en tewerkstelling zouden moeten neergehaald worden. Iedereen heeft recht op een dak boven het hoofd en fundamentele veiligheid.” Iedereen heeft recht op een dak boven het hoofd, toegang tot water, gas en elektriciteit, een haalbaar inkomen, perspectief en fundamentele veiligheid. Dé voorwaarden voor een betere toekomst voor iedereen.'