Actievoerder Robbie (35)

ZET ZIJN BENEN IN VOOR DE ARMEN

Voor Robbie staan tussen woord en daad weinig praktische bezwaren in de weg. Dat hij geen zittend gat heeft, is dan ook een understatement. Al bij de scouts merkte hij dat er veel meer speelde dan een paar vrolijke kinderen op het binnenplein. Hoe plezant het er ook was, het bleek voor sommige jongeren moeilijk om hun draai te vinden bij de jeugdbeweging.

Geboeid door het armoedethema sloot Robbie zich aan bij de ploeg diversiteit binnen Scouts en Gidsen Vlaanderen. Toch werd hij pas echt gebeten tijdens één van de opleidingen. Daar hoorde hij het pakkende verhaal van een ervaringsdeskundige in armoede. Het confronteerde hem zo hard met zijn eigen vooroordelen, dat het hem als een wake-up call is bijgebleven.

“Toen ik 30 werd en uit de scouts stapte, ging ik op zoek naar andere manieren om dat verhaal verder te zetten”, vertelt Robbie. “Op de kerstmarkt van Grimbergen viel de eenvoud van een soepstandje me op tussen de andere, kitscherige kraampjes. Ik ging langs, vroeg wie ze waren en hoe het precies kwam dat ik zelf mocht kiezen hoeveel ik in ruil wilde geven.” 

Dat het belangrijk was dat ik iéts gaf, vertelde de vrouw met een warme glimlach. En ze er vooral stonden om te vertellen over mensen die het moeilijker hebben. Met soep op de stoep. 

Toen bleek dat ze dat wel vaker deden, bood ik mijn hulp aan. Praktisch, want ik had niet zoveel tijd over naast mijn vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis om de hoek. Ik ging naar de startdag van Welzijnszorg in Wemmel en Leuven en vond me helemaal in hun visie. Welzijnszorg kiest ervoor armoede structureel aan te pakken. Ze proberen niet per se weer iets nieuws op te starten, maar ondersteunen lokale, sociale projecten die mensen bij elkaar brengen en een zinvolle bezigheid geven.’

Ook tijdens zijn studies verpleegkunde kwam het armoedeweb naar zijn gevoel te weinig aan bod. ‘Terwijl het net een bepalende factor kan zijn. Arm maakt ziek en ziek maakt arm. Het is niet voor iedereen evident om de gezondheid goed op te volgen. Als je problemen hebt is dat niet je eerste prioriteit.’ Dus nam hij het heft in eigen handen. Na het doorspitten van naslagwerken en dossiers van Welzijnszorg probeerde Robbie tijdens pauzes of bepaalde lessen zelf iets te brengen. 

"Ik zocht verschillende manieren om mensen te betrekken bij het verhaal van Welzijnszorg. De concrete, praktische dingen zoals de Soep op de Stoep actie, loopactie, petitie… zijn makkelijkste eerste stappen, merkte ik. Dus vroeg ik m’n klasgenoten om mee te gaan sporten en zich te laten sponsoren. Daarnaast organiseerde ik Soep op de Stoep aan de inkom. Dat laagdrempelige had een fijn sneeuwbaleffect. De sociale dienst van de school bood zijn hulp aan en de catering doneerde hun soep van de dag. Daarna nodigde de sociale dienst Welzijnszorg uit voor een gesprek met ervaringsdeskundige voor alle studenten. Vandaag proberen ze om het semester iets voor hen te doen. Kleine acties maken wel degelijk het verschil."